To jest tylko fragment strony.
kliknij tu aby wyświetlić całą stronę

info:

Józef Kędzierski (1913-1993) urodził się i całe życie mieszkał w Rdzuchowie w Radomskim. Ale był w jego życiu epizod warszawski: "uprowadził" pannę do Warszawy, bo rodzice nie zgadzali się na małżeństwo. Wrócili, pobrali się i do końca byli szczęśliwą parą. Śmierć żony Stefanii w 1975 roku załamała Kędzierskiego. Rzucił granie. Jednocześnie nadeszły złe czasy dla skrzypków, przestano zapraszać ich na wesela. I tak zapomniany "Mały Józio", jak go zwano, siedział samotnie w domu, który sam wybudował. Tam go po latach odnalazłem.

Pochodził z muzykanckiej rodziny o wielkich tradycjach i nie do przecenienia wpływie na muzykę Kajoków. Nutę miał, jak sam mówił, po ojcu Janie i matce Marcjannie. Debiutował, mając kilkanaście lat, w karczmie w Potworowie. Postawili go na stole, żeby lepiej słyszeć (stąd ksywa Mały Józio). Był z pokolenia sprzed pojawienia się harmonii, przyzwyczajony do gry tylko z basami i bębenkiem. Kiedy w latach 30. próbowano go zapraszać do gry z harmoniami, okazało się, że się do tego nie nadaje. Pytałem, dlaczego? A, bo grał w dzikiej tonacji, nie mógł się nastroić i nie ozdabiał tak jak harmoniści - mówiono. No i został na lodzie, utrzymując się z maleńkiej gospodarki. Odmawiał nagrań, stracił wiarę w wyjątkowość swojej kajockiej muzyki. Był zdziwiony, kiedy po pierwszej sesji nagraniowej wzruszony mówiłem, że to wspaniała muzyka. "Panie Andrzeju, byłbym może dobrym skrzypistą, gdyby ojce dali mnie do szkół, a tak, to straciłem swój talent" - odpowiedział. To było dla mnie okropne: wspaniali skrzypkowie na wsi byli przekonani, że byle knajpowy klezmer grający fokstroty i rumby jest od nich lepszy. Lata pańszczyźnianych upokorzeń jeszcze teraz zbierają swe żniwo. Józef Kędzierski zmarł, zanim zaczął się karnawał Domu Tańca. Młodzi skrzypkowie z tego ruchu musieli zadowalać się jego uczniami (skądinąd, fantastycznymi).

Andrzej Bieńkowski

---

dyskografia:

kliknij płytę aby zobaczyć opis